Wyniki Plebiscytu publiczności 10. Salonu BWA Tarnów.

 

Dzięki głosom publiczności zostali wyłonieni zwycięzcy nagrody publiczności. Głosowanie na wystawie 10. Salon BWA zostało podzielone, podobnie jak w poprzedniej edycji, na dwie kategorie: osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży.

Wyniki.

Nagroda Publiczności:

Jakub Wójcik za pracę „Mogę tęsknić ale nie muszę wracać”

Nagroda Młodej Publiczności:

Anna Adamiak za pracę „Piękniejszego lata już nie będzie”         

W Nagrodzie Publiczności dalsze miejsca zajęli:
II miejsce: ex aequo artystka o pseudonimiie Killian oraz Joanna Niedbałowska-Hynek,
III miejsce: Angelika Kajmowicz.

W Nagrodzie Młodej Publiczności dalsze miejsca zajęli:
II miejsce: Henryk Zych,
III miejsce: ex aequo Aleksandra Dagnan oraz Grzegorz Wójcik.

Gratulujemy!

W głosowaniu wzięło udział 520 osób.

Komentarze laureatów:

Anna Adamiak:

Jestem wzruszona i zaskoczona tym wspaniałym wyróżnieniem.

Otrzymanie Nagrody Młodej Publiczności świadczy o wielkiej wrażliwości jakie młode pokolenie wnosi  w debatę o losach  Ziemi. Sądzę że dzieci i młodzież wykazują większą wiedzę na temat ekologii i działań na rzecz ochrony środowiska niż my dorośli. Myślę że dzięki temu są również bardziej świadomymi i krytycznymi odbiorcami sztuki oraz kultury.

Praca „Piękniejszego lata już nie będzie” odnosi się do „cichego umierania” unikalnych gatunków zwierząt i roślin których z roku na rok jest coraz mniej. Mockup martwej Kraski który wykonałam z tworzyw sztucznych i znalezionych piór, symbolizuje  proces odchodzenia świata który jeszcze znamy, przyrody która jest niezwykle różnorodna i zaskakująca, którą trzeba ocalić a którą bezpowrotnie tracimy.
Ta Nagroda to ważny dla mnie sygnał, że nie wszystko stracone. Jestem za to wdzięczna. 
Dziękuję.

Jakub Wójcik:

Praca podejmuje temat wewnętrznej przemiany oraz refleksji nad miejscem, które kiedyś było mi bliskie. Opisuję w niej osobiste doświadczenie związane z przestrzenią, w której przebywałem przez dwa lata i zdołałem się zadomowić. Choć to miejsce budzi we mnie nostalgię i naturalną tęsknotę, dochodzę do wniosku, że nie jestem do niego przywiązany tak silnie, jak wcześniej sądziłem. Tytułowe „mogę tęsknić, ale nie muszę wracać” podkreśla moją gotowość do rozstania się z przeszłością i otwarcie na nowe możliwości. Praca ukazuje proces zrozumienia, że powrót nie zawsze jest koniecznością, a decyzja o pozostaniu lub odejściu może wynikać z wolności, a nie przymusu. 

Jeśli chodzi o samą nagrodę, jestem nią ogromnie zaskoczony – to wyróżnienie ma dla mnie szczególne znaczenie. Informacja o jej przyznaniu poruszyła mnie głęboko. Moja praca pt.

„Mogę tęsknić, ale nie muszę wracać” jest zapisem bardzo osobistego, intymnego doświadczenia, dlatego trudno jest mi o niej mówić wprost.

Tym bardziej cieszy mnie fakt, że Nagroda Publiczności trafiła do mnie właśnie tutaj – w moim rodzinnym mieście. Choć już na stałe tu nie mieszkam, bywam tu tak często, jak tylko mogę. To właśnie to miejsce w dużej mierze mnie ukształtowało i nadal jest mi niezwykle bliskie.

Ewa Łączyńska-Widz dyrektorka Biuro Wystaw Artystycznych w Tarnowie