Strzeż się oglądania za siebie. Recenzja płyty „Without Looking Back” grupy KAT

Rok 2019 przyniósł dwa piekielnie ważne wydarzenia dla fanów największej legendy rodzimej sceny metalowej. Mowa oczywiście o kapeli KAT – prekursorach nadwiślańskiego trash i heavy metalu. Jednakże podobnie jak dwie Polski, istnieją dwa Katy. KAT Piotra Luczyka i Kat & Roman Kostrzewski. Ten pierwszy po czternastu latach wydał album Without Looking Back.

W 2005 roku, dwa lata po ostatniej trasie koncertowej zespołu w oryginalnym składzie, na rynku muzycznym pojawił się Mind Cannibals, ósmy album studyjny KATa z nowym wokalistą – Henrym Beckiem. W dodatku po angielsku i bez szatańskich treści. Dla większości fanów kapeli owa sytuacja była niczym nawrócenie. Bez Romana Kostrzewskiego KAT stał się piekłem bez diabła. Jednakże diabeł jest przewrotny i nieobliczalny. Kostrzewski takoż zapragnął mieć swojego Kata i takowego wyczarował. W 2011 roku Roman Kostrzewski & Kat zadebiutował płytą Biało-czarna, która nie sprostała ogromnym oczekiwaniom. Niewypał spowodował, że zespół zaczął wyprawiać dziwaczne rzeczy – od materiału akustycznego po ponowne nagranie debiutanckiego krążka 666. Wiosną tego roku wrócili z nową propozycją o tajemniczym tytule Popiór. Z kolei Luczyk pozostawał w uśpieniu przez czternaście lat, nie licząc niepotrzebnego materiału Acoustic – 8 filmów, zawierającego akustyczne wersje starych numerów z tekstami Kostrzewskiego.

Wydany 14 czerwca, dziewiąty album studyjny Without Looking Back od początku wzbudzał schizofreniczne zainteresowanie środowiska metalowego. Piotr Luczyk zapowiadał powrót do muzycznych korzeni, sięgających czasów 666 i Oddechu wymarłych światów oraz komercyjny sukces, przede wszystkim poza krajem. Na szpicy znalazł się tym razem Jakub „Qbek” Weigel, wokalista znany z występów w rockowo-bluesowej grupie Harlem, a teksty podobnie, jak na Minds Cannibals zostały napisane w języku angielskim. W podstawowym składzie znaleźli się ponadto basista Adam „Harris” Jasiński oraz perkusista Mariusz Prętkiewicz.

Without Looking Back wygląda przepięknie wizualnie. Zaprojektowana przez Jerzego Kurczaka okładka jest intertekstualnym spoiwem pomiędzy starą i nową drogą katowickiego bandu. Zakapturzona postać w czarnych szatach, dzierżąca w swej prawicy katowski topór, dumnie kroczy przed siebie, a za nią wirują wymarłe światy, trumny i klatka, z której uciekła ponętna niewiasta, znudzona słuchaniem ballad. Pod nogami nieoglądającego się za siebie mściciela płonie ziemia. W lewej ręce KAT niesie dwie ociekające krwią odcięte głowy (czyżby dawnych kumpli, którzy kupczą jego imieniem?). Bijąca z okładki nostalgia jest tak mocna, że chce się pobiec do Empiku i jak najszybciej dokonać zakupu. Za polską dystrybucją, wydanej przez Pure Steel Records płyty, odpowiedzialny jest Metal Mind Productions. Dzięki temu można ją kupić w sklepach stacjonarnych i internetowych w rozsądnej cenie  (takiej możliwości nie dostali niestety fani Kata z Romanem Kostrzewskim, bowiem za ich wydany własnym nakładem Popiór trzeba zapłacić wraz z przesyłką ponad 80 złotych).

Na Without Looking Back znalazło się dziesięć kompozycji, które jeśli jednak obejrzymy się za siebie sprawiają wrażenie totalnie niekatowskich. Daleko im do trash czy black metalu. Z kolei blisko do hard rocka, momentami melodyjnego rocka i power metalu. Gdzieś pośrodku, niczym skrytobójca, czai się heavy metal. Ów stan rzeczy kładzie cień na powrocie kapeli do korzeni. Tejże muzyce znacznie bliżej do dokonań takich kapel jak m.in.: Accept, Rage, Judas Priest czy Metallica. Niemniej jednak muzycy zaserwowali mocną dawkę soczystego rockowo-metalowego grania.

Najciekawszymi numerami na Without Looking Back są te, w których wykorzystano instrumenty klawiszowe i organy Hammonda. Dynamiczny Let There Be Fire niekoniecznie sprawdzi się jako heavymetalowy klasyk, ale ma predyspozycje do pretendowania do tytułu rockowego przeboju. Wild i More zostały nagrane wręcz perfekcyjnie. To właśnie w nich najczyściej rozbrzmiewają wspominane organy Hammonda, które zamiast mroku wlewają do uszu przyjemne dźwięki. Zwieńczeniem krążka jest klimatyczna ballada The Promise Land, w której sekcja rytmiczna została poszerzona o klawisze, wiolonczelę i skrzypce. Materiał trwa godzinę i wypada naprawdę dobrze. Utwory są dopracowane i powinny zadowolić zwolenników ostrzejszych brzmień.

Z pewnością fani zespołu z ubiegłego stulecia rzekną, po przesłuchaniu tego wydawnictwa, że nie ma KATa bez Romana albo nie ma Szatana bez Romana. KAT bez Romana istnieje, czego najlepszym dowodem jest właśnie Without Looking Back. Jednakże nie ma Szatana bez Romana, albowiem w warstwie lirycznej próżno szukać spijania dziewczęcej krwi błony dziewiczej, prącia trzy na metr, diabelskich domów, czekoladowych mszy, łoża wspólnego lecz przytulnego i śmiesznego czorta. Ciężko, żeby ten okręt popłynął dalej bez szatańskich fraz i woni siarki.

Piotr Luczyk, jak nikt inny, ma prawo do nagrywania i występowania pod szyldem KAT. Jego problem polega na tym, że dla radykalnych fanów najważniejszej metalowej grupy w Polsce ta nazwa jest zarezerwowana dla Romana Kostrzewskiego. Miejmy nadzieję, że Without Looking Back rzeczywiście doczeka się zagranicznej trasy koncertowej. W Polsce, pomimo solidnego rzemieślniczego materiału, nie wróżę twórcom sukcesu na miarę jakiejkolwiek wcześniejszej płyty kapeli.

Krystian Janik

Oficjalna strona zespołu: kat-band.com

Facebook: facebook.com/KATofficialprofile