Tarnowianie pieśnią oddali cześć Powstańcom Warszawskim, czyli „Powstanie Pokoleń” w Parku Strzeleckim

Zamiast jałowych dyskusji: „Czy było warto? Czy to miało sens skoro wiadomo było jak się skończy?” – po prostu pamięć. Po prostu spotkanie. I śpiew. Piosenki, które dzisiaj już nie są zakazane rozbrzmiały w Parku Strzeleckim w Tarnowie z okazji rocznicy Powstania Warszawskiego.

Starzy i młodzi, dziewczęta i chłopcy, Uniwersytet Trzeciego Wieku, harcerze i mieszkańcy Tarnowa spotkali się, by piosenką uczcić pamięć tych, którzy zginęli w Powstaniu. Rozdano śpiewniki, w dłoniach zatańczyły biało-czerwone chorągiewki. Z towarzyszeniem gitarowego akompaniamentu popłynęła pierwsza pieśń „Dnia pierwszego września”. Wszyscy zgodnie, spierając się co najwyżej w kwestii tonacji śpiewali te, już niemal legendarne utwory. Każdą piosenkę poprzedzał stosowny komentarz, zawierający garść wiedzy na temat autora/autorów i narodzin tej konkretnej pieśni. Jednak już przy słowach: „Siekiera motyka” na organizatorów i uczestników spadła rzęsista ulewa. Początkowo każdy trwał dzielnie na „posterunku”, ktoś z tłumu stwierdził nawet, że „Co tam deszcz! Na tamtych z powstania padały bomby i granaty”. Ponieważ jednak meteorologiczna niespodzianka skutecznie utrudniała spoglądanie w tekst, już po chwili nawet najwytrwalsi przenieśli się do sali wystawowej BWA wewnątrz pałacyku.

I tam, w dość osobliwej scenerii wystawy poświęconej zawodom żużlowym, dokończono przerwaną piosenkę i podjęto kolejną, starając się wyczuć rytm i mimo wszystko jak najmniej fałszować. W sumie przypomniano kilkanaście powstańczych pieśni. Prócz dwóch wspomnianych, pojawiły się takie szlagiery jak: „Tera je wojna” – czyli opowieść o tym jak podczas okupacji próbowano handlować, „Czerwone jabłuszko” – oparta na znanej ludowej melodii przestroga przed szpiclami czy też dziarskie i zadziorne „Hej tam pod Krakowem”. Następnie, dwie piosenki naznaczone melancholią i wzruszeniem czyli „Deszcz, jesienny deszcz” i „Dziś do Ciebie przyjść nie mogę” – czyli o tym jak trudno było być zakochanym w tych strasznych czasach. „Warszawskie dzieci” oraz „Hej, chłopcy, bagnet na broń” to kolejne dwa utwory porywające do walki, wyzwalające energię potrzebną przeciwstawieniu się przemocy okupanta. „Warszawo ma” i „Rozszumiały się wierzby płaczące” to tkliwe pieśni, chwytające za serce nawet wtedy, gdy nie doświadczyło się dramatu wojny. Na koniec w rytmie „Marsza Mokotowa”, z „Sercem w plecaku” przyszło udać się pod „Pałacyk Michla”.
Wśród gwaru i szumu dostrzeżono prezydenta miasta i poproszono, by powiedział parę słów. Pan Roman Ciepiela odrzekł jednak, że słowa w takich okolicznościach są zbędne. Tym bardziej, że przyszedł po prostu jako zwykły obywatel. Jak stwierdził – z potrzeby serca. Być może Polacy lubią wspominać. Być może niektórych przyciągnęła możliwość wspólnego pośpiewania. Jednak bez względu na motywację – wszyscy śpiewali to samo. Jednym głosem. Może więc, choć jesteśmy różni, choć czasem każdy śpiewa w innej tonacji to jednak, w gruncie rzeczy chodzi nam o to samo?

Katarzyna Rola